Μαθαίνω να αγαπώ τον Συριζαίο της γειτονιάς μου

Του Θανάση Μαυρίδη

 

Το βαθύτερο έσω μου θέλει στοργή, αγάπη και προδέρμ. Να κολλάω στο δρόμο από το μέλι και να αναπνέω αντί για οξυγόνο μόνο θετικά συναισθήματα. Θέλω αγκαλίτσες, βαμβακερές κάλτσες και ζεστές τηγανίτες την ώρα που απολαμβάνω με τους αγαπημένους μου χριστουγεννιάτικες ιστορίες στην τηλεόραση. Γι’ αυτό και πληγώνομαι όταν μαθαίνω ότι άλλοι άνθρωποι με θεωρούν την προσωποποίηση του κακού.

Νεοφιλελεύθερο σκουλίκι είναι το πιο αθώο, σχεδόν ασήμαντο. Υπάρχουν και πιο σκληρές αποδόσεις της έκφρασης του μίσους: Σκοτεινός ιππότης του τάγματος των ερπετοειδών, όργανο του διεθνούς εβραιομασονικού κεφαλαίου, υπηρέτης του Μινώταυρου και άλλα πολλά σχετικά. Η ουσία είναι ότι υπάρχει ένα απέραντο μίσος που εκφράζεται από πολλούς συντρόφους και συντρόφισσες της αντίπερα όχθης για τους αδελφούς και τις αδελφές που βρισκόμαστε συνεπιβάτες στο σκάφος των φίλων της Ελευθερίας.

Αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχουν δύο βασικοί λόγοι για τους οποίους συμβαίνει αυτό. Ο πρώτος είναι επειδή μας φοβούνται. Είμαστε οι πρώτοι πραγματικοί αντίπαλοί τους. Ακόμη και με τους Δεξιούς ή και Ακροδεξιούς κρατιστές τα βρίσκουν μία χαρά κι αυτό αποδείχτηκε περίτρανα. Η βασική διαχωριστική γραμμή στις μέρες μας δεν είναι το «Δεξιά» – «Αριστερά», αλλά η πίστη ή η αντίθεση στις αρχές της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Continue reading «Μαθαίνω να αγαπώ τον Συριζαίο της γειτονιάς μου»

Advertisements

Οι σοσιαλιστικοί «παράδεισοι» δεν μπορούν να περιμένουν…

Το άρθρο του Διονύση Ζακυνθινού στην «Πελοπόννησο»

 

 

Ηταν ένας ευρέως γνωστός και καλλιεργημένος Πατρινός, αριστερών φρονημάτων, με έφεση στη μουσική. Θαύμαζε (από απόσταση) την Κούβα του Φιντέλ Κάστρο και το όνειρο του ήταν να την επισκεφτεί. Κάποια στιγμή τα κατάφερε, ενώ προνόησε να φιλοξενηθεί στο σπίτι μιας τυπικής κουβανικής οικογένειας.

Άλλος άνθρωπος πήγε, άλλος γύρισε, υπό την έννοια ότι ο θαυμασμός του για τον Φιντέλ είχε δώσει τη θέση του σε έναν βαθύτατο προβληματισμό. Διότι άλλα περίμενε να δει και άλλα αντίκρισε.

Ο σοσιαλιστικός «παράδεισος» για τον οποίο άκουγε, δεν υπήρχε. Στη θέση του βρισκόταν ένας εξαθλιωμένος κόσμος που δεν είχε πρόσβαση ούτε σε στοιχειώδη και αυτονόητα για εμάς αγαθά, όπως στα αναλώσιμα είδη για την αντιμετώπιση ενός επιπόλαιου τραυματισμού.

«Δεν έχουν ούτε γάζες», έλεγε και στο πρόσωπο του ήταν εμφανής η απογοήτευση. Δυστυχώς, ο ίδιος έφυγε πρόωρα από τη ζωή, έχοντας ωστόσο προηγουμένως προλάβει να βιώσει προσωπικά την απομυθοποίηση του καθεστώτος της Κούβας.

Τον θυμηθήκαμε βλέποντας τις προάλλες μια εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης για τη Βενεζουέλα, η οποία πρόβαλε μια μαγική εικόνα συγκριτικά μ’ αυτήν που μεταδίδουν τα διεθνή ειδησεογραφικά δίκτυα. Αντί να δείξει τον λαό της που κυριολεκτικά λιμοκτονεί, παρουσίαζε μια χώρα που βρίσκεται, απλώς, σε οικονομική κρίση και συνεχίζει να κινείται κατά τα άλλα σε φυσιολογικούς ρυθμούς. Continue reading «Οι σοσιαλιστικοί «παράδεισοι» δεν μπορούν να περιμένουν…»

Η ΝΔ ως κυβέρνηση θα μειώσει τον ΦΠΑ στην εστίαση, όπως έκανε και στο παρελθόν

Του Θανάση Νταβλούρου

 

Το σύνθημα με το οποίο ο Σύλλογος Καταστηματαρχών Εστίασης & Αναψυχής Ν. Αχαΐας συνοδεύει την παναχαϊκή κινητοποίηση του σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το εξοντωτικό φορολογικό περιβάλλον που έχει επιβάλλει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και μέσα στο οποίο τα μέλη του αγωνίζονται να επιβιώσουν, τα λέει όλα: «Κλείνουμε για να μην κλείσουμε».

Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι οι επιχειρήσεις εστίασης καλούνται (τρόπος του λέγειν) να τετραγωνίσουν τον κύκλο, καθώς στην αγωνιώδη προσπάθεια τους να επιζήσουν είναι αντιμέτωπες με μια ασταμάτητη φορολογική επιδρομή, στην οποία αιχμή του δόρατος και σημείο αναφοράς είναι ο υψηλός συντελεστής ΦΠΑ για όλα τα έτοιμα γεύματα και τα λοιπά είδη που σερβίρουν, ο οποίος με απόφαση της «φιλολαϊκής» κυβέρνησης του κ. Τσίπρα ανήλθε στο 23%.

Υπενθυμίζω ότι ήταν η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, την οποία είχα την τιμή να στηρίζω ως ο μοναδικός βουλευτής της τότε στην Αχαϊα, που έριξε τον ΦΠΑ στην εστίαση στον 13%, δίνοντας έτσι μεγάλη «ανάσα» σε χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τους εργαζόμενους σ’ αυτές.

Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ως επί το πλείστον μιλάμε μεταξύ άλλων για καφέ, εστιατόρια, ψησταριές, ταβέρνες και φαστ – φουντ, που συνιστούν τον ορισμό της μικρομεσαίας επιχείρησης, για την οποία συνηθίζουμε να λέμε ότι (πρέπει να) είναι η ραχοκοκαλιά της εθνικής οικονομίας. Continue reading «Η ΝΔ ως κυβέρνηση θα μειώσει τον ΦΠΑ στην εστίαση, όπως έκανε και στο παρελθόν»

Σπάστε την κασέτα

Tου Μίλτου Νίκα

 

Πάει κι αυτό το Καρναβάλι, πέρασε στην ιστορία, την προσωπική και της πόλης μας. Ο Βασιλιάς καίγεται, ο δήμαρχος θα πει το «Κηρύσσω την έναρξη του επόμενου καρναβαλιού» και πάμε παρακάτω. Διαλυμένοι από ποτά, ξενύχτια, παρελάσεις μαζεύουμε τα κομμάτια μας, θα γίνει η απαραίτητη αποθεραπεία και πάμε για Πάσχα – του χρόνου πάλι να είμαστε καλά να το ξαναζήσουμε.

Δεν θα γίνει καμία σοβαρή αποτίμηση του τι έγινε, τι δεν έγινε, τι πρέπει να γίνει. Θα μείνει μόνο μια γενική εντύπωση που δεν θα τη συζητήσουμε ούτε μεταξύ μας, στις παρέες με καφέ.

Εχουμε το μεγαλύτερο Καρναβάλι της Ελλάδας και ένα από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα περιουσιακά στοιχεία αυτής της πόλης, και δεν έχει πια και πολλά. Είμαστε τόσο τυχεροί που γεννηθήκαμε στη Πάτρα και ζούμε κάθε χρόνο αυτή τη γιορτή, είναι μια μεγάλη κληρονομιά που μας άλλαξε καθοριστικά τα βιώματα της ζωής μας. Αναρωτιέμαι όμως αν εμείς, οι τωρινοί διαχειριστές αυτής της κληρονομιάς, αντιλαμβανόμαστε το πραγματικό μέγεθος και τις δυνατότητες αυτού που λέμε Καρναβάλι, αν νοιώθουμε έστω και την παραμικρή ευθύνη να το παραδώσουμε καλύτερο στους επόμενους και το κυριότερο, τι κάνουμε γι’ αυτό. Continue reading «Σπάστε την κασέτα»

Οι Rotting Christ, ο Αμβρόσιος, ο πρέσβης- Τα φοβικά σύνδρομα της Μαιζώνος και η αφύπνιση της πόλης- Αυτή δεν είναι η Πάτρα

Της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου

 

Η δημοτική αρχή της Πάτρας, κατάφερε να κρυφτεί επί μακρόν κάτω από το παραβάν του καλού, αγαθού, λαϊκού που κατέφθασε στην πόλη κραδαίνοντας τη ρομφαία του ηθικού πλεονεκτήματος με τον τρόπο που η αριστερά, εν προκειμένω το ΚΚΕ, είθισται να το πράττει λες και κατέκτησε αυτή την ιδιότητα κληρονομικώ δικαίω από κάποιον αόρατο ρυθμιστή πολιτικών θεμάτων, από αυτούς που αρέσκονται να χωρίζουν τους πολίτες στους δικούς μας και τους άλλους.

Και τα κατάφερε καλά μέχρι ένα σημείο μεταχειριζόμενη όλα τα κόλπα των κατ΄αυτή ηθικώς μεμπτών: παρουσιάζοντας ως δικές της παροχές τα κυβερνητικά επιδόματα και τις κυβερνητικές παροχές, υποδυόμενη τον…εκ γενετής και άνευ αντιλόγου υπερασπιστή των λαϊκών δικαίων, επενδύοντας πάνω στην πολύχρονη αφωνία της αντιπολίτευσης, στη πολύχρονη επίδειξη καλής διάθεσης από τα  ΜΜΕ στα οποία τώρα με μένος επιτίθεται, αλλά και σε έναν στρατό κομματικών από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη, που σταθερά και μεθοδευμένα δημιουργούσαν μέσω των  social media και δια μέσου κομματικών πλην.. μεταμφιεσμένων  σελίδων στο διαδίκτυο, την αίσθηση της καθολικής αποδοχής, και του επερχόμενου εκλογικού θριάμβου, στο πλαίσιο μιας υπεροψίας που καμία σχέση δεν έχει με την ταπεινότητα του πολιτικού φορέα που εκπροσωπούν και την εικόνα του δημάρχου που επιδιώκουν να παρουσιάσουν.

Η Πάτρα αποδέχθηκε αυτή τη νοοτροπία σε μια περίοδο κρίσης, σε μια περίοδο όπου τέτοια πολιτικά αφηγήματα έβρισκαν το κοινό τους με θαυμαστή ευκολία.  Continue reading «Οι Rotting Christ, ο Αμβρόσιος, ο πρέσβης- Τα φοβικά σύνδρομα της Μαιζώνος και η αφύπνιση της πόλης- Αυτή δεν είναι η Πάτρα»

Για ένα αεροδρόμιο που δεν θεωρήσαμε ως δεδομένο

 Το άρθρο του Διονύση Ζακυνθινού στην «Πελοπόννησο»

 

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που φοβούνται το αεροπλάνο και ουδέποτε έχουν μπει σ’ αυτό. Υπάρχουν επίσης πολλοί που το… τρέμουν και ταξιδεύουν αεροπορικώς «με την ψυχή στο στόμα», ενώ όταν το αεροσκάφος προσγειώνεται ξεσπούν σε πανηγυρισμούς και είναι ανακουφισμένοι, σαν να φλέρταραν προηγουμένως με τον θάνατο και τελικά τον ξεγέλασαν.

Θεωρείται βέβαιο ότι τα απόνερα της τελευταίας αεροπορικής τραγωδίας, που έχουν οδηγήσει στην καθήλωση όλων των αεροπλάνων MAX 737 8 της Boeing, θα ενισχύσουν το αίσθημα της πετοφοβίας ανά την υφήλιο.

Όμως, οι ειδικοί επιμένουν ότι το αεροπλάνο είναι η ασφαλέστερη επιλογή για να ταξιδεύεις. Υιοθετούμε χωρίς ενδοιασμούς την εκτίμηση τους, αναλογιζόμενοι ότι αυτήν την ώρα χιλιάδες αεροπλάνα βρίσκονται στον αέρα εκτελώντας δρομολόγια σε όλο τον κόσμο. Εκατομμύρια διακινούνται καθημερινά με το μοναδικό μεταφορικό μέσο που έχει εκμηδενίσει τις αποστάσεις και σε διάστημα μικρότερο της μιας μέρας σε πάει από τη μια άκρη της Γης στην άλλη. Οι πιθανότητες να σκοτωθούν είναι σχεδόν μηδαμινές, όσες και να πιάσει κάποιος το τζόκερ μετά από αλλεπάλληλα τζακ – ποτ, από την ανάποδη, βέβαια.

Κάθε αεροπορικό δυστύχημα συμβάλλει στην περαιτέρω αύξηση της ασφάλειας των πτήσεων. Το ίδιο θα συμβεί κι αυτή τη φορά, ενώ η καθήλωση του τύπου του αεροσκάφους που μετράει δύο πτώσεις εντός ολίγων μηνών είναι το ενδεδειγμένο μέτρο βάσει των κανονισμών, μέχρι να διαπιστωθεί εάν υπάρχει κάποια κατασκευαστική αστοχία. Continue reading «Για ένα αεροδρόμιο που δεν θεωρήσαμε ως δεδομένο»

Δεν φτάνουν οι πέτσες, Κυριάκο. Χρειάζεται και ψαχνό!

 Του Θανάση Μαυρίδη

 

Ποιες Πρέσπες! Υποψήφιος για βραβείο Νόμπελ πρέπει να είναι ο επόμενος υπουργός της Οικονομίας. Θα κληθεί ο χριστιανός να ανακαλύψει τα μυστικά της μαγείας, να περπατήσει σε αναμμένα κάρβουνα και να μιλήσει με το πνεύμα διάσημων νεκρών. Η κληρονομιά του Τσακαλώτου, δυστυχώς, είναι δάκρυα και αίμα. Μπορεί να την πάρει σε πακέτο στο σπίτι του. Ποιος θα είναι ο «τυχερός»;

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα είναι ένας καλός πρωθυπουργός, χωρίς αμφιβολία. Έχει ήδη επενδύσει χρόνο στην επόμενη ημέρα, προετοιμάζοντας μεθοδικά όλα αυτά που πρέπει να γίνουν άμεσα για να μπορέσει το καράβι να φύγει από την ξέρα και μάλιστα πριν το βρει και το αποτελειώσει η θύελλα. Το πρόβλημα σε ένα καλό σχέδιο είναι κάθε φορά οι άνθρωποι! Αυτοί που θα κληθούν να το υλοποιήσουν. Και το πρόβλημα με τους ανθρώπους και την πολιτική είναι ότι οι καλοί άνθρωποι δεν πείθονται εύκολα να βάλουν το κεφάλι τους στην καρμανιόλα!

Η Πολιτική έχει εδώ και δεκαετίες πρόβλημα να προσελκύσει ανθρώπους με ποιότητα. Το κάνει με τρομακτική δυσκολία. Όχι γιατί η κοινωνία μας έχει πάψει να έχει ποιοτικούς ανθρώπους, αλλά διότι οι κανονικοί άνθρωποι θέλουν να έχουν και μία κανονική ζωή. Άντε τώρα να ασχοληθείς με τα κοινά για να σε πιάνει στο στόμα του το κάθε troll και ύστερα να γίνεσαι στόχος κάποιας μελλοντικής κυβέρνησης που θα θέλει να αποκτήσει την… πραγματική εξουσία! Continue reading «Δεν φτάνουν οι πέτσες, Κυριάκο. Χρειάζεται και ψαχνό!»

Βαδίζουμε μάλλον προς πρόωρες εθνικές εκλογές

Του Γιώργου Κουτρουμάνη

 

Σύμφωνα με δημοσίευμα της έγκριτης κυριακάτικης εφημερίδας «Realnews», αξιωματούχοι της γερμανικής κυβέρνησης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης πιέζουν τον κ. Αλέξη Τσίπρα για προκήρυξη και των εθνικών εκλογών τον προσεχή Μάιο, φοβούμενοι εκτροχιασμό της ελληνικής οικονομίας.

Οι ξένοι παράγοντες, σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα, θεωρούν ότι μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδος θα έχει ως αποτέλεσμα το «φρενάρισμα» των μεταρρυθμίσεων που έχουν για την κυβέρνηση πολιτικό κόστος, αλλά και τη δημιουργία κλίματος ανασφάλειας για τους ξένους επενδυτές, οι οποίοι δεν είναι διατεθειμένοι να προχωρήσουν σε επενδυτικές κινήσεις, εάν δεν ξεκαθαρίσει το πολιτικό τοπίο στην Ελλάδα.

Σήμερα, μετά από τέσσερα ολόκληρα χρόνια σκληρής λιτότητας, υπερφορολόγησης των πάντων, επιβολής δυσβάστακτων ασφαλιστικών εισφορών, μείωσης των συντάξεων, σωρείας κατασχέσεων, αμέτρητων αναγκαστικών μέτρων είσπραξης και φτωχοποίησης της κοινωνίας μας, η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με τη λαϊκή δυσαρέσκεια, όπως αποτυπώνεται σχεδόν σε όλες τις  δημοσκοπήσεις. Continue reading «Βαδίζουμε μάλλον προς πρόωρες εθνικές εκλογές»

Καββαδίες, Κυρίτσηδες, Πολάκηδες, Παπαγγελόπουλοι – Τσιρίδες σε βυθιζόμενο σκάφος

Του Δημήτρη Καμπουράκη

 

Εγώ την Αννέτα Καββαδία την καταλαβαίνω. Είναι όντως αντιαισθητική η παρουσία της κυρίας Μεγαλοϊκονόμου στα κανάλια, με τα σαχλά ποιηματάκια της και τις πολιτικοπροσωπικές ασυναρτησίες που εκστομίζει. Αλλά και την Θοδώρα καταλαβαίνω που βγήκε έξαλλη από τον αίθουσα φωνάζοντας πως θα δώσει την έδρα της στον Καλλιάνο. Αν είναι βουλευτίνα και δεν μπορεί να λέει ό,τι της κατέβει, τότε τι να το κάνει το βουλευτιλίκι;

Και τον Πολάκη καταλαβαίνω που παρενέβη υπέρ του απυρόβλητου της Μεγαλοϊκονόμου. Διότι αν η Κοινοβουλευτική Ομάδα του Σύριζα αρχίσει να επικρίνει το στυλ με το οποίο πολιτεύεται ο κάθε υπουργός και βουλευτής, τότε μαύρο φίδι και κολοβό που τον έφαγε τον Παύλο. Άρα, το καλύτερο είναι η Κοινοβουλευτική Ομάδα να περιορίσει τις παρεμβάσεις της στα καθ’ αυτό πολιτικά ζητήματα και ν’ αφήσουν ήσυχα τα περί αισθητικής στην πολιτική.

Και τον Κυρίτση καταλαβαίνω, που βγήκε φόρα παρτίδα και μπουμπούνισε την άποψη του για τις μολότωφ. Στο κάτω-κάτω, μια ευρέως διαδεδομένη άποψη του αντιεξουσιαστικού χώρου διατύπωσε ο Γιώργος, δεν εφηύρε δα και τον τροχό ώστε να μένουμε τόσο έκπληκτοι. Τα φρικιά των Εξαρχείων το ‘χουν πει εκατό φορές ότι για τους νεκρούς στην Μαρφίν δεν έφταιγαν αυτοί που πέταξαν τις μολότοφ, αλλά η τράπεζα που δεν είχε έξοδο κινδύνου Continue reading «Καββαδίες, Κυρίτσηδες, Πολάκηδες, Παπαγγελόπουλοι – Τσιρίδες σε βυθιζόμενο σκάφος»

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑