Νικολόπουλος σε Πελετίδη: «Λεβέντες σαν κι εσένα να μας λείπουν!»

 

 

Οι εξυπνάδες, οι υπεκφυγές και η προσπάθεια υποτίμησης και απαξίωσης του δημόσιου διαλόγου, με πεζοδρομιακές αναφορές, υποδηλώνουν την πρόδηλη αδυναμία του δημάρχου Κώστα Πελετίδη ν’ αναλάβει τις ευθύνες του για τις αυθαιρεσίες και παρανομίες του ιδιωτικού πλούτου του.

Κατά πρώτον, εισήγαγε στη δημόσια αντιπαράθεση τον «τσουτσουνοπαίχτη». Μετά τον «θεομπαίχτη». Χθες είπε ότι «υπάρχουν και λεβέντες, αλλά υπάρχουν και… άντε μην το πω τώρα».

Ώστε, λοιπόν, τόσο πολύ έχεις ταραχθεί Δήμαρχε και έχεις χάσει την ψυχραιμία σου; Λογικό είναι από μία άποψη. Μέχρι τώρα απολάμβανες ασυλίας.

Μόνο που ο Στάλιν κι… εσύ να έχετε το «προνόμιο» της ασυλίας ίσως έστεκε σε μία άλλη εποχή, όχι τώρα και δη στην Πάτρα.

Όντως, Δήμαρχε υπάρχουν και λεβέντες, αλλά εσύ δεν συγκαταλέγεσαι ανάμεσα σ’ αυτούς. Γιατί κρύβεσαι; Γιατί αντιδράς αυταρχικά; Γιατί δεν αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου για την αυθαίρετη και παράνομη «ντάτσα» της ιδιωτικής ευτυχίας σου;

Γιατί- για να πάμε και στα εξίσου σοβαρά- έχεις μετατρέψει το Δήμο σε παραμάγαζο του ΚΚΕ; Λίγος καιρός πάει από τότε που προσλήφθηκε απευθείας από τη ΔΕΥΑΠ δικηγόρος της προτίμησης του ΚΚΕ. Όταν συνάδελφός του προσέβαλε τον παράνομο διορισμό στα δικαστήρια δικαιώθηκε, όμως, ο ΚΚΕ- Δήμος παραβίασε εκ νέου το νόμο και επαναπροσέλαβε τον ίδιο δικηγόρο αφήνοντας εκτός διαγωνιστικής διαδικασίας νέους δικηγόρους, μέσω αναξιοκρατικών κριτηρίων! Continue reading «Νικολόπουλος σε Πελετίδη: «Λεβέντες σαν κι εσένα να μας λείπουν!»»

Advertisements

Κάθοδος στην κεντρική πολιτική σκηνή

Του Κώστα Λογαρά

 

 

 

Η εμπλοκή στην ενεργό πολιτική, σήμερα, απαιτεί μεγάλα αποθέματα παραλογισμού. Πρέπει να διέπεται κανείς από τη λογική τού «χουλιγκάνου», αλλιώς είναι χαμένος από χέρι. Να εμφορείται από την παράνοια ενός ταγμένου οπαδού που παίρνει όρκο ότι ο αντίπαλος είναι θανάσιμος εχθρός ενώ για τις κουτσουκέλες τις δικές του φταίει πάντα κάποιος άλλος.

Η πολιτική σκέψη, σε μέγιστο βαθμό, εξαντλείται στο να εφευρίσκει μηχανές παραποίησης της αλήθειας, μεθόδους συγκάλυψης ή απόκρυψης της απάτης, τρόπους διαστρέβλωσης της πραγματικότητας (όχι την παραδοχή της). Προκειμένου να ντοπαριστούν οι οπαδοί και να επιτευχθεί συσπείρωση.

Η παραδοχή είναι έννοια άγνωστη -εκτός κι αν θέλει ο πολιτικός να την χρησιμοποιήσει για να επικαλύψει κάποια μεγαλύτερη απάτη ή για να προβεί σε μια χειρότερη ακόμα, που είναι ακριβώς το ίδιο. (Απ’ όλους έχουμε πάρει τέτοια δείγματα γραφής στο παρελθόν, τούτοι εδώ όμως το ‘χουν παρακάνει, κόψαν την άλυσο).

Αυτές οι σκέψεις είναι μια απάντηση και σ’ εκείνους που ζητούν κατά καιρούς ενεργό συμμετοχή στην πολιτική σκηνή αλλά και στους άλλους που δυσφορούν για την συχνότητα με την οποία εκφράζει ένας «γραφιάς» τις πολιτικές του απόψεις. (Δεν έχει σημασία η συχνότητα, η αντικειμενικότητα αξιολογείται και η πειστική επιχειρηματολογία).

Σίγουρα, δεν είναι τού ιδίου φυράματος όλο το πολιτικό προσωπικό, υπάρχουν και προσωπικότητες ανάμεσά τους. Μα όσοι εμπλέκονται στην ενεργό πολιτική, αργά ή γρήγορα αρχίζουν να παίζουνε μ’ αυτούς τους όρους και τελικά ενσωματώνονται – άντε να αντιστέκονται λιγάκι όσοι έχουνε εσωτερικά ερείσματα, μια αγωγή, ένα σύστημα αξιών. Αλλά, αν επιμείνουν, είτε τους στέλνουν οι κομματικοί στα σπίτια τους (βλέπε Κοτζιά και Φίλη, καληώρα) ή πάνε μόνοι τους. Ακόμα και να ξεκινάει κανείς με καλές προθέσεις, στην πορεία αναγκάζεται να τις απεμπολήσει, αλλιώς πρέπει να τα μαζέψει και να φύγει. Continue reading «Κάθοδος στην κεντρική πολιτική σκηνή»

Κυνική κι όχι ηθική αριστερά

Του Δημήτρη Μαρκόπουλου

 

 

Θα τους θυμάστε. Δεν μπορεί. Έλα μωρέ, εκείνους τους τύπους που στις προηγούμενες δεκαετίες με φυλλάδια ανά χείρας σας σταματούσαν στο δρόμο και σας ζητούσαν να «δράσετε». Κατά ποιόν; Κατά του «παγκόσμιου ιμπεριαλισμού». Κατά όσων στρέφονταν ενάντια στους Τουπαμάρος ή τους Σαντινίστας. Που καλούσαν σε μνήμη και αγώνα υπέρ των ιδεωδών του Σαλβαδόρ Αλιέντε (μιας και ο Πινοσέτ και η Χιλή ήλθαν πρόσφατα στη συζήτηση και στη χώρα μας).

Τί έλεγαν οι αριστεροί τότε; Πως «ξενοκίνητες κυβερνήσεις της Δεξιάς τυραννούν τους λαούς». Πως παρεμβαίνουν στα εσωτερικά κρατών για να αποτρέψουν τη «δημοκρατία». Και πως για όλα αυτά έφταιγαν οι ΗΠΑ.
Στα Σκόπια είδαμε όλες τις προηγούμενες ημέρες ένα απίστευτο μπαράζ πιέσεων. Εκπρόσωποι τρίτων δυνάμεων έμπαιναν κι έβγαιναν στα κυβερνητικά γραφεία του κρατιδίου. Παράγοντες της ΕΕ και των ΗΠΑ ασκούσαν ανοικτά αλλά και υπόγεια πιέσεις ώστε να επικυρωθεί από τη σκοπιανή Βουλή η Συμφωνία των Πρεσπών.
Ο κυβερνητικός εταίρος του Αλέξη Τσίπρα ο Πάνος Καμμένος έφθασε μέχρι του σημείου να καταγγείλει χρηματισμούς. Όμως αυτούς τους τύπους με τα φυλλάδια δεν τους είδαμε στους δρόμους. Χάθηκαν από τα φανάρια. Προφανώς, ως «επαναστάτες της πορδής με τα λεφτά του μπαμπά» όπως έλεγε και το παλιό καλό τραγούδι του Νίκου Πορτοκάλογλου, δεν ενδιαφέρονται για το τί συμβαίνει μερικά χιλιόμετρα βορειότερα της χώρας μας. Τους νοιάζει μονάχα η Χιλή, η Νικαράγουα, η Ουρουγουάη, ενδεχομένως και το ανατολικό Τιμόρ.
Για αυτούς δημοκρατία κι ελευθερία είναι μονάχα ό,τι τους συμφέρει. Και τώρα τους συμφέρει να περάσει η Συμφωνία των Πρεσπών επειδή έχουν δεσμεύσεις σε τρίτες δυνάμεις κι όχι στον ελληνικό λαό.
Που ήταν άραγε ο ευαίσθητος Αλέξη Τσίπρας όταν άλλα ψήφισαν δια της αποχής τους οι Σκοπιανοί κι άλλα γίνονται τελικά; Πότε αντέδρασε για τις πιέσεις που ασκήθηκαν στη FYROM; Ποτέ. Continue reading «Κυνική κι όχι ηθική αριστερά»

Από την Α΄ Παθολογική Κλινική του νοσοκομείου «Άγιος Ανδρέας» με αγάπη

Του Διονύση Ζακυνθινού

 

 

Στις 14 Μαρτίου 2017 η «Πελοπόννησος» είχε αφιερώσει το πρωτοσέλιδο της στη συνολική επαναλειτουργία του  Γενικού Νοσοκομείου Πατρών «Άγιος Ανδρέας», μετά από την ανακατασκευή του.

«Οι μαχητές νίκησαν, το νοσοκομείο ζει» ήταν το «άνοιγμα» της εφημερίδας, το οποίο παρέπεμπε σε ρεπορτάζ με τον τίτλο: «Καμάρι για όσους το κράτησαν όρθιο».
Αμφότερα τα δημοσιεύματα έχουν αναρτηθεί σε περίοπτη θέση στον πίνακα ανακοινώσεων που βρίσκεται στον προθάλαμο της Α΄ Παθολογικής Κλινικής ενός δημόσιου νοσηλευτικού ιδρύματος που αποτελεί πια κόσμημα για την ευρύτερη περιοχή.

Το καταθέτουμε μετά λόγου γνώσεως, έχοντας γίνει εκ μέρους του αποδέκτες υπηρεσιών που δεν περιμέναμε ότι θα είχαμε, και μάλιστα τις ημέρες που ξέσπασε θόρυβος σχετικά με την καταγγελία της ΠΟΕΔΗΝ ότι «φυματικά περιστατικά νοσηλεύονται σε κοινούς θαλάμους Νοσηλείας και περιφέρονται στο κτίριο, αφού στο ισόγειο είναι τα εξωτερικά ιατρεία και πηγαίνουν για εξετάσεις».

Δεν έχουμε καμία διάθεση να πάρουμε το μέρος των διοικούντων του νοσοκομείου, αλλά η εν λόγω καταγγελία αδικεί την πολύ καλή δουλειά, με ανθρώπινο πρόσωπο, που γίνεται σ’ αυτό. Continue reading «Από την Α΄ Παθολογική Κλινική του νοσοκομείου «Άγιος Ανδρέας» με αγάπη»

Κύριε Κοτζιά, δεν κόβεις λέω εγώ τα μισόλογα;

Του Δημήτρη Καμπουράκη

 

 

Ειλικρινά βαρέθηκα τα «λερωμένα χέρια που πετούν λάσπη», τους «εκβιαστές, διεφθαρμένους και μπιστόλια του συστήματος» και όλους αυτούς που υπονοούνται από τον Κοτζιά δίχως να κατονομάζονται. Βαρέθηκα ν’ ακούω λέξεις βαριές κι ασήκωτες, που επειδή δεν δείχνουν κανέναν συγκεκριμένο καταλήγουν να είναι σαπουνόφουσκες που σκάνε δίχως ν’ αφήσουν κανένα ίχνος. Νισάφι πια.

Τέσσερις μέρες τώρα έχουμε γίνει Πυθίες, που δίχως μάλιστα να μασάμε φύλλα δάφνης, προσπαθούμε να αποκωδικοποιήσουμε τις αόριστες κατηγορίες που εκτοξεύει ο Νίκος Κοτζιάς μέσα από τα βαρυσήμαντα twits του, τα οποία αμέσως γίνονται πρώτο θέμα της ειδησεογραφίας. Και δίχως να έχουμε βυθιστεί στα γάργαρα νερά της Κασταλίας, αρχίζουμε να κατατριβόμαστε με χρησμούς, λες και δεν έχουμε άλλη δουλειά να κάνουμε: Το Καμένο εννοεί με αυτά που λέει; Τον Τσίπρα; Τον Τζανακόπουλο; Τον Κυριάκο; Μήπως εφημερίδες ή δημοσιογράφους; Όλους και όλα μαζί ή κάποιους απ’ αυτούς; Ή μήπως εννοεί κάποιον άλλον ή άλλους αφανείς, που δεν υποπτευόμαστε καν;

Ποιος του πετάει ψέματα και συκοφαντίες; Ποιος έχει λερωμένα χέρια; Ποιος είναι μπιστόλι του συστήματος που υπονομεύει την τιμή και την αξιοπρέπεια του; Εδώ σε θέλω σεβαστή μου Πυθία να περπατάς σαν κάβουρας (που με την ίδια ευκολία πάει και μπρος και πίσω) πάνω στα αναμμένα κάρβουνα του υπουργείου εξωτερικών. Έτσι δηλαδή θα το πάμε από δω και μπρος κύριε Κοτζιά μου; Όποτε σου καπνίζει θα αμολάς δυο-τρεις σκληρές –δήθεν- εκφράσεις που ταιριάζουν γάντι σε καμιά διακοσαριά νοματαίους ή σε καμιά εικοσαριά κόμματα κι έπειτα θα τρώμε εμείς τα συκώτια μας για να ξεδιαλύνουμε τα βαθυστόχαστα λεγόμενα σου; Στο χωριό μου, αυτό το λένε κι αλλιώς: Έριξε ο τρελός μια πέτρα στο πηγάδι και πέσανε τριάντα γνωστικοί να τη βγάλουνε. Continue reading «Κύριε Κοτζιά, δεν κόβεις λέω εγώ τα μισόλογα;»

Να γίνουν εκλογές πριν έρθει στη Βουλή προς κύρωση η επαίσχυντη συμφωνία!

Του Θανάση Νταβλούρου

 

Τις τελευταίες μέρες ζούμε τον απόλυτο τραγέλαφο ενός ετερόκλητου κυβερνητικού μορφώματος που πνέει πλέον τα λοίσθια.

Τα όσα βιώνουμε μετά την παραίτηση του Νίκου Κοτζιά από το υπουργείο των Εξωτερικών είναι πρωτοφανή και κάποτε θα φάνταζαν αδιανόητα.

Είναι, όμως, εφικτά, εφόσον ο μεγαλύτερος λαοπλάνος πρωθυπουργός που είχε ποτέ η Ελλάδα δείχνει ξεκάθαρα ότι έχει επιλέξει συνειδητά το δρόμο του αυτοεξευτελισμού, κυρίως έναντι του κυβερνητικού εταίρου του, στην απεγνωσμένη προσπάθεια του να κρατηθεί έστω και μέρα παραπάνω στην εξουσία. Ασφαλώς, αυτό είναι αναφαίρετο δικαίωμα του.

Όμως, δεν είναι  δικαίωμα του να συνεχίσει να υπονομεύει, όχι μόνο το μέλλον της χώρας, αλλά και τα εθνικά συμφέροντα.

Από τον τρόπο που πέρασε από τα Σκόπια η περιβόητη Συμφωνία των Πρεσπών, προκύπτει το ασφαλές συμπέρασμα ότι η γειτονική χώρα που επιθυμεί διακαώς να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και τη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια δεν έχει ακόμη τη δέουσα νοοτροπία και την απαιτούμενη αντίληψη για την ενεργό συμμετοχή της στους δυτικούς Οργανισμούς.

Υπενθυμίζεται, πάντως, ότι από την πρώτη στιγμή έχουμε ξεκαθαρίσει ως Νέα Δημοκρατία πως δεν θα επικυρώσουμε τη συμφωνία με τα Σκόπια ούτε τώρα, ούτε στην επόμενη Βουλή, γιατί θεωρούμε ότι είναι εθνικά επιζήμια, καθώς για πρώτη φορά εκχωρούνται στους Σκοπιανούς «μακεδονική» γλώσσα και εθνότητα.

Ο μοναδικός τρόπος για να μην περάσει αυτή η επαίσχυντη συμφωνία είναι να γίνουν οι εκλογές το συντομότερο δυνατό και πριν έρθει στη Βουλή προς κύρωση, ούτως ώστε ο ελληνικός λαός να στείλει με την ψήφο του στα σπίτια τους αυτούς που επανειλημμένως τον εξαπάτησαν, με αποτέλεσμα να βιώνει  σήμερα τα επίχειρα της ανεύθυνης και τυχοδιωκτικής πολιτικής τους.

 

 

Πειθώ και πυγμή

Του Αλέξη Παπαχελά

 

Η ​χώρα μοιάζει, εδώ και λίγα χρόνια, σαν να έχουμε όλοι μας πάρει μία μεγάλη δόση βάλιουμ. Τίποτα δεν μας κάνει εντύπωση και όλα τα χωνεύουμε στο τέλος. Πρώτη φορά το παρατηρήσαμε έντονα στα capital controls του 2015. Ξένοι και Eλληνες ειδικοί περιέγραφαν σκηνές τρόμου που θα ακολουθούσαν, αλλά εδώ δεν έγινε και τίποτα.

Ζημιά έγινε βέβαια και την πληρώνουμε ακόμη ακριβά. Αλλά η αντίδραση του κόσμου ήταν ήπια, αδιάφορη.

Το βάλιουμ δούλεψε και μετά, με τις περικοπές που ακολούθησαν και τις μεταρρυθμίσεις που επιβλήθηκαν από το νεότερο μνημόνιο. Απορούσαν και οι ξένοι πώς περνάνε τόσα πράγματα χωρίς να ανοίγει μύτη. Ακόμη και οι συνήθεις μπαχαλάκηδες έμοιαζαν να βρίσκονται έως πρόσφατα σε καταστολή. Πολλά από τα κλασικά μεταπολιτευτικά αντανακλαστικά έπεσαν σε λήθαργο. Η Αθήνα δεν καιγόταν κάθε εβδομάδα και οι παρεμβάσεις τους είχαν ένα σχεδόν προβλέψιμο, ημιθεσμικό χαρακτήρα.

Πολλοί αναρωτιούνται, εντός και εκτός Ελλάδος, αν η επήρεια του ηρεμιστικού θα περάσει μόλις φύγει αυτή η κυβέρνηση. Καλό ερώτημα. Continue reading «Πειθώ και πυγμή»

Ν. Νικολόπουλος: Θεοκάπηλοι και θεομπαίχτες οι, κατά δήλωσή τους, άθεοι!

 

 

Σε δήλωση του για τα όσα συνέβησαν το πρωί του Σαββάτου έξω από τη Μητρόπολη Πατρών ο βουλευτής Νίκος Νικολόπουλος αναφέρει τα εξής:

«Εύκολα κατανοώ την δυσχερή θέση του δημάρχου Κώστα Πελετίδη ήδη, και των φερεφώνων του. Η εναγώνια προσπάθειά του να κρύψει τις παρανομίες και αυθαιρεσίες του ιδιωτικού πλούτου του, οδηγούν αυτόν και τους αυλικούς του σε σπασμωδικές λεκτικές εκτροπές.

Δεν είμαι από τα παιδάκια που κάμπτονται, γιατί από μικρό παιδί βρίσκομαι μέσα στην εκκλησία και με την πίστη μου στο Θεό και την εμπιστοσύνη του λαού έφτασα μέχρι εδώ και δη σήμερα, απέναντι από τον πανικόβλητο Πελετίδη και τους ομοίους του.

Στην πορεία της πολιτικής και της κοινωνικής παρουσίας μου ανέκαθεν είχα την γενναιότητα της παραδοχής λαθών. Πάντα όμως ήμουν ο Νικολόπουλος. Ο εαυτός μου και τίποτε άλλο. Ο χριστιανός, ο θεολόγος, ο ψάλτης, ο πιστός. Ομολογώ και διακηρύττω την πίστη μου με κάθε ευκαιρία. Δεν υπήρξα ποτέ κρυπτοχριστιανός και ούτε θα γίνω. Οι συμπολίτες μας με έχουν επαινέσει και με έχουν επικρίνει για πολλά. Αδιαλείπτως τους ευχαριστώ και για τους επαίνους και για την κριτική. Ιδίως για την κριτική, ακόμη κι αν είναι άδικη ή κακόβουλη. Όλα τα ανέχομαι. Continue reading «Ν. Νικολόπουλος: Θεοκάπηλοι και θεομπαίχτες οι, κατά δήλωσή τους, άθεοι!»

Ο Τσίπρας τώρα και ΥΠΕΞ: «Εν τούτω νίκα» με Καρανίκα

Του Θέμου Αναστασιάδη

 

 

Ένας συνωμότης λιγότερος στο Μακεδονικό κι ένας ντιπ άσχετος μόνος στο τιμόνι.

Τίποτα δεν λέει το «την προδοσία πολλοί αγάπησαν, τους προδότες κανείς» για την περίπτωση του Κοτζιά και της όχι και τόσο απροσδόκητης παραίτησής του. Καταρχάς, το γεγονός είναι πολύ θετικό για όλους όσοι αγωνιούν για την Ονομασία της Μακεδονίας, υπό την έννοια του «ένας συνωμότης λιγότερος»! Χωρίς αμφιβολία θα προτιμούσαμε να είναι ο Τσίπρας, να τελειώνουμε μια και καλή με τη φρενοβλαβή εξωνημένη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αλλά… και ο Κοτζιάς είναι μια καλή αρχή. Ως πρωτεργάτης και «εργαλείο» της Συμφωνίας Προδοσίας των Πρεσπών, έδρασε ως Σκοπιανότερος των Σκοπιανών, ενώ άνοιξε επικίνδυνες κουβέντες με Αλβανία, μας έβαλε σε μπελάδες με τη Ρωσία, κι ένας θεός ξέρει τι θα έκανε τώρα που χτυπάνε τα τύμπανα στην Τουρκία.

Δεδομένης της ευφυΐας του, που συμβαδίζει με κάποιου είδους τρέλα του μεγαλείου, ο τέως ΥΠΕΞ ήταν πολύ επικίνδυνος γι’ αυτή την τόσο κρίσιμη περίοδο. Βλέπετε, δεν επρόκειτο για τον κλασικό αμπλαούμπλα Συριζαίο που μυρίζει ασχετοσύνη πριν καν ανοίξει το στόμα του. Το χειρότερο είναι ότι ο Κοτζιάς δεν μπορεί να χαρακτηριστεί «προδότης» επειδή μια ζωή, από τότε που ταλαιπωρούσε με την πολυπραγμοσύνη του και το ΚΚΕ, τα ίδια έλεγε. Αυτές ήταν οι απόψεις του, με δυο λόγια, να τα δώσουμε όλα γενικά και μάλιστα σε αμπαλάζ… Continue reading «Ο Τσίπρας τώρα και ΥΠΕΞ: «Εν τούτω νίκα» με Καρανίκα»

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑