Μπροστά σε έναν εθνικό κίνδυνο

Του Διονύση Ζακυνθινού

 

Η Πάτρα ήταν μια από τις πρώτες περιοχές της χώρας που βρέθηκαν αντιμέτωπες με τις επιπτώσεις του λεγόμενου προσφυγικού ή μεταναστατευτικού προβλήματος, πολύ καιρό πριν προσλάβει τις σημερινές εκρηκτικές διαστάσεις.   

Την τελευταία φορά που αυτό μπήκε στο επίκεντρο της τοπικής κοινωνίας ήταν πριν από δύο χρόνια, με αφορμή το θάνατο ενός Αλγερινού μετανάστη που καταπλακώθηκε από στέγαστρο στο παλαιό λιμάνι. Εκείνη, την ίδια, περίοδο κλιμακωνόταν στην ευρύτερη λιμενική ζώνη το κυνήγι μεταξύ λιμενικών και μεταναστών. Επρόκειτο για ένα φαινόμενο που φτάσαμε στο σημείο να το συνηθίσουμε. Όπως δεν μας προξενούσαν πια εντύπωση και οι συμπλοκές μεταξύ προσφύγων ή μεταναστών διαφορετικών εθνικοτήτων. 

Εσχάτως η χώρα βρίσκεται πλέον μπροστά σε μια εθνική κρίση, όπως επεσήμανε και ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Παναγιωτόπουλος, μόλις λίγα εικοσιτετράωρα πριν από το ξέσπασμα της πυρκαγιάς στη Μόρια, που ήλθε σαν ένα ύστατο προειδοποιητικό καμπανάκι για μια πολύ δύσκολη κατάσταση που τείνει να γίνει ανεξέλεγκτη. Συνέχεια ανάγνωσης «Μπροστά σε έναν εθνικό κίνδυνο»

Τα προβλήματα δεν λύνονται από οπαδούς της αδράνειας

Του Αλέξη Παπαχελά

 

Τι θαύμαζε το εγχώριο και ξένο κατεστημένο στον τρόπο που κυβερνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ; Οτι μπορούσε να κάνει πολύ δύσκολα και αντιδημοφιλή πράγματα χωρίς να ανοίγει μύτη. Ή ότι, ακόμη καλύτερα, είχε την ικανότητα να τακτοποιεί ευαίσθητα ζητήματα «κάτω από το ραντάρ». Κανείς δεν καταλάβαινε πώς ακριβώς το έκανε, αλλά οι άνθρωποι κοιτούν τα συμφέροντά τους και στο τέλος της ημέρας κρίνουν από το τι ήταν «παραδοτέο» και τι όχι.

Τώρα συμβαίνουν δύο πράγματα ταυτόχρονα. Κάποιοι πολιτικοί και υπηρεσιακοί παράγοντες δεν τολμούν να αγγίξουν καν καυτά ζητήματα. Επικαλούνται το πολιτικό κόστος, για να δικαιολογήσουν το γεγονός ότι φοβούνται τον ίσκιο τους. Αναβάλλουν τις δύσκολες αποφάσεις για… αργότερα ή για να τις χειρισθεί κάποιος άλλος. Και βεβαίως, δεν πρόκειται ποτέ να υπερασπισθούν κάποια τολμηρή απόφαση.

Από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πάθει βέρτιγκο και επιστρέφει στις φωνές και τις διαμαρτυρίες του 3%. Κατακρίνει πράγματα που ψήφισε και υιοθετεί τον άκριτο ακτιβισμό ως υποκατάστατο της πολιτικής. Είναι νωρίς ακόμη για να κρίνουμε αν αυτός είναι ο δρόμος που θα ακολουθήσει εντέλει ο κ. Τσίπρας, γιατί άλλα του λέει το μυαλό του και άλλα η βιωματική του υπόσταση. Προς το παρόν, ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να ξεχάσει πως κυβέρνησε, στο προσκήνιο και στο παρασκήνιο.

Θα ήταν απόδειξη ωρίμανσης του πολιτικού μας συστήματος εάν η μεν Ν.Δ. κατάφερνε να χειριστεί δύσκολα θέματα πείθοντας τους πολίτες για την αναγκαιότητα τολμηρών αποφάσεων. Στα φανερά δηλαδή, χωρίς να κρύβεται. Και σίγουρα θα πηγαίναμε σε άλλο επίπεδο εάν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αρνιόταν τον κυβερνητικό του εαυτό και δεν έκανε… παιδική αντιπολίτευση. Τίποτε από τα δύο δεν θα είναι εύκολο. Συνέχεια ανάγνωσης «Τα προβλήματα δεν λύνονται από οπαδούς της αδράνειας»

Ελπίδα για το μέλλον της Πάτρας η συναίνεση

Του Αντώνη Κουνάβη

 

Τα πρώτα δείγματα γραφής που έδωσε το νέο Δημοτικό Συμβούλιο είναι ενθαρρυντικά. Ξεκινήσαμε καλά, εφόσον η συναίνεση κυριάρχησε και εμπεδώθηκε στη συγκρότηση των Δ.Σ. των Νομικών Προσώπων του Δήμου Πατρέων, εν μέσω ενός ήπιου και καλόπιστου κλίματος.

Ωστόσο, το κοινό συμφέρον, αυτό της πόλης, μας καλεί να μην μείνουμε στην αρχή, αλλά να επιδιώξουμε και στη συνέχεια την ίδια συναίνεση για τα μείζονα τοπικά προβλήματα και ανοικτά θέματα που μας απασχολούν.

Προφανώς, αυτό δεν θα είναι εύκολο. Οι ευδιάκριτες ιδεολογικές διαφορές που υπάρχουν μεταξύ της Δημοτικής Αρχής και των περισσότερων παρατάξεων είναι αδύνατο να γεφυρωθούν.

Όμως, τούτο δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να επιδοθούμε σε εντυπωσιακούς και ανέξοδους θεατρινισμούς, κάνοντας αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση.

Οφείλουμε να ασκούμε καλόπιστη και γόνιμη κριτική, συμφωνώντας όπου θεωρούμε ότι οι αποφάσεις του δημάρχου είναι ορθές και, κυρίως, προτείνοντας και αντιπροτείνοντας εναλλακτικά βήματα σε μια κοινή κατεύθυνση.

Ως εκ τούτου, με εκατέρωθεν γενναίες υπερβάσεις μπορούμε να πετύχουμε τη μέγιστη δυνατή σύγκλιση, βρίσκοντας ένα κοινό έδαφος συνεννόησης και συνεργασίας.

Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε ότι στο τέλος ο μέγας κριτής των πάντων δεν θα είναι κανένα κόμμα αλλά ο πατραϊκός λαός, που θα εκτιμήσει αναλόγως τόσο αυτά που κάναμε,  όσο κι αυτά που δεν κάναμε. Συνέχεια ανάγνωσης «Ελπίδα για το μέλλον της Πάτρας η συναίνεση»

Τι να το κάνεις το νερό όταν λούζεσαι με σαμπάνια…

Του  Γιώργου Χελάκη

 

Καλό είναι στην Βουλή κι από εκεί στην κοινωνία να λέγονται ορισμένες αλήθειες. Φτάνει πια με τις συμβατικές κουβέντες και τα κλισέ που χρησιμοποιούν οι πολιτικοί ρήτορες στις συνεδριάσεις της Ολομέλειας και των κοινοβουλευτικών επιτροπών. Χρειάζεται καμιά φορά λόγος… οξύς και ριζοσπαστικός. Λόγος που θα μείνει και θα συζητείται για καιρό

Να σας δώσω ένα παράδειγμα: Εμεινε ή όχι εκείνη η κουβέντα περί συνεργασίας της Νέας Δημοκρατίας με «μια σοβαρή Χρυσή Αυγή» που είχε τότε προτείνει ο Μπάμπης Παπαδημητρίου. Η πρόταση εκείνη δεν ευδοκίμησε διότι στο μεταξύ η Χρυσή Αυγή ήταν μία και διέπραττε δολοφονίες και λοιπά ποινικά εγκλήματα. Ας είναι. Σημασία έχει να είναι ο λόγος ριζοσπαστικός και να «γράφει» όπως «έγραψε» τότε εκείνη η πρόταση.
Στο μεταξύ, πέρασαν χρόνια και ο περί ου ο λόγος δεν έχει ανάγκη να μιλάει ως τηλεσχολιαστής και ο ….σπόρος που ρίχνει να μην καρπίζει. Μεταφέρθηκε τώρα σε πολύ πιο πρόσφορο έδαφος .

Μιλάει εκεί που -θεωρητικά- παίρνονται οι αποφάσεις και που ξέρεις, μπορεί κάποια στιγμή να πείσει και να εισακουστεί. Αυτή τη φορά ο ρήτορας αγόρευε από του Βήματος κοινοβουλευτικής επιτροπής. Εκεί λοιπόν αποφάνθηκε ότι το νερό είναι «απαράδεκτα φτηνό». Το δίκιο του βουνό. Κι ας μην σπεύσουν οι πλέον κακεντρεχείς των αναγνωστών να τον οικτίρουν. Πριν το κάνουν ας απαντήσουν στο ερώτημα. Πόσες περιπτώσεις ξέρουν που η ΔΕΗ κόβει το ρεύμα σε καταναλωτές που δεν πλήρωσαν τον λογαριασμό και πόσες η ΕΥΔΑΠ; Αυτά είναι ερωτήματα που μας καλεί με τον τρόπο του να απαντήσουμε ο κοινοβουλευτικός ρήτορας. Συνέχεια ανάγνωσης «Τι να το κάνεις το νερό όταν λούζεσαι με σαμπάνια…»

Ενα φθηνό γεύμα που κόστισε ακριβά

Το άρθρο του Διονύση Ζακυνθινού στην «Πελοπόννησο»

 

Βλέπεις, τα έχει αυτά ο τρισκατάρατος καπιταλισμός, εν προκειμένω η παγκοσμιοποίηση της ελεύθερης οικονομίας του. Βρίσκεσαι διακοπές στο εξωτερικό και πέφτεις από τα σύννεφα όταν μαθαίνεις ότι η εταιρεία με την οποία ταξίδεψες βάρεσε κανόνι. Επόμενο είναι να νιώθεις μετέωρος στο κενό, να τρέμει το φυλλοκάρδι σου γιατί δεν ξέρεις πώς και πότε θα γυρίσεις στο σπίτι σου.

Α, όλα κι όλα, για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, στα κράτη του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού (sic) τέτοιες έγνοιες δεν υπήρχαν. Οι κυρίαρχοι λαοί τους δεν είχαν το άγχος μήπως ξεμείνουν σε κάποιο ξένο μέρος. Διότι δεν ταξίδευαν εκτός των χωρών τους (για να ακριβολογούμε, δεν τους επιτρεπόταν), οπότε δεν είχαν καμία απολύτως πιθανότητα να την πατήσουν όπως οι εκατοντάδες χιλιάδες τουρίστες που «πληρώνουν» τώρα την πτώχευση της βρετανικής τουριστικής εταιρείας Thomas Cook. Παρεμπιπτόντως, κανείς δεν θα ήθελε να βρεθεί στη θέση τους.

Μολονότι ο επαναπατρισμός των εγκλωβισμένων τουριστών εναπόκειται στις χώρες από τις οποίες προέρχονται, θεωρούμε ότι είναι ηθική υποχρέωση του εγχώριου τουριστικού κλάδου, σε αγαστή συνεργασία με τον κρατικό μηχανισμό, να παράσχει κάθε δυνατή διευκόλυνση σε έναν κόσμο που προτίμησε να έλθει στην πατρίδα μας. Συνέχεια ανάγνωσης «Ενα φθηνό γεύμα που κόστισε ακριβά»

Σπύρος Πολίτης vs Παναγιώτη Τσώνη για το λιμάνι της Πάτρας!

Σε μονομαχία των δύο φαίνεται ότι εξελίσσεται η διεκδίκηση του ΟΛΠΑ

 

ΑΠΌ ΤΟΝ ΖΑΚ 

 

Περνούν οι μέρες, οι εβδομάδες, αλλά «λευκός καπνός» δεν έχει βγει ακόμη από το Μέγαρο Μαξίμου για τη νέα διοίκηση του ΟΛΠΑ. Και στο μεταξύ, τα σχετικά σενάρια για το πρόσωπο που θα αναλάβει τα ηνία του πολυπόθητου Οργανισμού δίνουν και παίρνουν, με συγκλίνουσες πληροφορίες να καταλήγουν στη  διαπίστωση ότι οι κυριότεροι διεκδικητές είναι δύο: Ο Παναγιώτης Τσώνης και ο Σπύρος Πολίτης.

Ο πρώτος, που απέτυχε οριακά να εκλεγεί περιφερειακός σύμβουλος με την παράταξη του Νεκτάριου Φαρμάκη, φέρεται να έχει την υποστήριξη της οικογένειας Μπεκίρη και προβάλλεται ως ο επικρατέστερος, ενώ τα τελευταία εικοσιτετράωρα δυνατά παίζει και το όνομα του Σπύρου Πολίτη. Την επιλογή του πρώην δημοτικού συμβούλου φέρεται να προωθεί ο Ανδρέας Κατσανιώτης, γεγονός που αυξάνει σημαντικά τις πιθανότητες του.

Εξάλλου, ένα  πρόσωπο με «βαρύ» βιογραφικό έχει προτείνει και η Χριστίνα Αλεξοπούλου, ενώ για τη διοίκηση του ΟΛΠΑ έχουν ακουστεί κι άλλα ονόματα, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται κι αυτό του ναυτιλιακού πράκτορα Γιώργου Τελώνη. Συνέχεια ανάγνωσης «Σπύρος Πολίτης vs Παναγιώτη Τσώνη για το λιμάνι της Πάτρας!»

Η τυφλή σαρανταποδαρούσα του Τσακαλώτου έφτασε επιτέλους στην ΕΡΤ

Του Μπάμπη Κούτρα

 

Εδώ και σχεδόν έναν αιώνα είναι γνωστό ότι οι ωραιότεροι, οι πιο διασκεδαστικοί, οι πιο αποκαλυπτικοί αλλά και οι πιο σκληροί και αδυσώπητοι καβγάδες είναι μεταξύ «συντρόφων»

Τελευταίο παράδειγμα, η δημόσια αντιπαράθεση ανάμεσα στον πρώην υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο και τους δημοσιογράφους της ΕΡΤ που είχαν αναλάβει την επίμονη και επίπονη προσπάθεια να στηρίξουν την κυβέρνηση Τσίπρα την εποχή της παντοδυναμίας της.
Για την κοινή γνώμη το πιο ενδιαφέρον σκέλος είναι αυτό των «αποκαλύψεων». Ας ανακεφαλαιώσουμε τι μάθαμε από τον Τσακαλώτο.
Πρώτον: «Είχαμε και ένα άλλο έλλειμμα, το όραμά μου για τη δημόσια ραδιοτηλεόραση δεν είναι να έχουμε έναν αριστερό Μπάμπη Παπαδημητρίου και έναν αριστερό Αρη Πορτοσάλτε. Θέλουμε μια δημόσια τηλεόραση αντικειμενική και εκεί δεν τα πήγαμε καλά». Ποιον αφορούν τα καρφιά; Ούτε τον Αρη ούτε τον Μπάμπη, λιγότερο την Ακριβοπούλου και τον Καψώχα. Αφορούν κυρίως τον Νίκο Παππά που είχε την ευθύνη της ΕΡΤ.
Δεύτερον: «Υπήρχαν άλλα πράγματα που ήταν εκτός των ραντάρ μας. Για παράδειγμα, ο πολιτισμός. Ο πολιτισμός στην Αριστερά, όπως τον καταλαβαίνουν πολλοί, ήταν να βρούμε κάποιους καλλιτέχνες δικούς μας, δεν είναι αυτός ο πολιτισμός». Και ποιος διόριζε τους υπουργούς Πολιτισμού; Μα φυσικά ο Αλέξης Τσίπρας. Συνέχεια ανάγνωσης «Η τυφλή σαρανταποδαρούσα του Τσακαλώτου έφτασε επιτέλους στην ΕΡΤ»

Για ένα σύγχρονο σχολείο που θα τους χωρά όλους

Της Χριστίνας Αλεξοπούλου

 

Μόλις πριν από λίγες μέρες χτύπησε το πρώτο κουδούνι για την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς. Για κάποια παιδιά όμως, αυτό το κουδούνι έκανε ακόμα πιο εκκωφαντικό τον αποκλεισμό που βιώνουν, καθώς συνεχίζουν να παραμένουν αόρατα για την εκπαιδευτική κοινότητα. Το καλωσόρισμα της σχολικής χρονιάς πρέπει να αφορά όλα τα παιδιά. Χιλιάδες όμως παιδιά με αναπηρία, δεν χάρηκαν την πρώτη μέρα στο σχολείο.

Πριν από μερικές μέρες, παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά δημοσίως στοιχεία που αφορούν στο μαθητικό δυναμικό με αναπηρία ή/και Ειδικές Εκπαιδευτικές Ανάγκες, καθώς μόλις το 2018 είχαμε δεδομένα για τους μαθητές που φοιτούν στα γενικά σχολεία. Ολα τα προηγούμενα χρόνια, τα μόνα διαθέσιμα στοιχεία ήταν αυστηρά περιορισμένα στους μαθητές των ειδικών σχολείων. Τα στοιχεία που έφερε στη δημοσιότητα το Παρατηρητήριο της ΕΣΑμεΑ αποκαλύπτουν ότι οι μαθητές με αναπηρία ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες αποτελούν ένα σημαντικό ποσοστό του συνόλου των μαθητών της χώρας (90.743, ποσοστό 6,3%).

Αυτό που είναι ιδιαιτέρως ανησυχητικό είναι ότι το μεγαλύτερο ποσοστό (57.3%), αυτών των μαθητών που φοιτούν στα γενικά σχολεία, δεν λαμβάνουν καμία εξειδικευμένη υποστήριξη, ενώ στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση την υποστήριξη αυτή λαμβάνει μόνο 1 στα 10 παιδιά. Συνέχεια ανάγνωσης «Για ένα σύγχρονο σχολείο που θα τους χωρά όλους»

Για την «άμμο» των Αγώνων που πρέπει να κρατήσουμε

Το άρθρο του  Διονύση Ζακυνθινού στην «Πελοπόννησο» της Δευτέρας»

 

Οι παλαιότεροι έμποροι συνήθιζαν να λένε ότι «ακόμη κι αν κάποιος μπει στο μαγαζί σου και δεν ψωνίσει τίποτα θα αφήσει τη σκόνη των παπουτσιών του».

Με τη συγκεκριμένη φράση, που ήταν το απόσταγμα μιας αδιαμφισβήτητης εμπειρίας από την πολύχρονη δραστηριοποίηση τους στην αγορά, ήθελαν να δείξουν ότι και η απλή ανθρώπινη παρουσία σε ένα μαγαζί συνιστούσε κέρδος. Διότι αυτός που μπήκε στο κατάστημα και δεν αγόρασε το παραμικρό, αφενός γνωρίζει την ύπαρξη του και ως εκ τούτου αναγνωρίζει την οντότητα του και την αξία του, αφετέρου είτε ο ίδιος είτε κάποιος άλλος μέσω αυτού θα γίνει στο μέλλον πελάτης.

Το προαναφερόμενο εμπορικό αξίωμα μάς ήλθε στο μυαλό διαβάζοντας την επιστολή που απέστειλε ο Κώστας Πελετίδης στον πρωθυπουργό, με την οποία ο δήμαρχος Πατρέων ζητά να μείνει στην πόλη η κεντρική αθλητική εγκατάσταση όπου θα διεξαχθούν οι επικείμενοι Μεσογειακοί Παράκτιοι Αγώνες, σημειώνοντας χαρακτηριστικά:

«Με τον υπάρχοντα σχεδιασμό, την επομένη μέρα, αποσυναρμολογούνται οι εγκαταστάσεις και φεύγουν γιατί είναι ενοικιαζόμενα. Αυτό που θα μείνει είναι η άμμος!».

Το αίτημα του δημάρχου μάς βρίσκει σύμφωνους. Ωστόσο, για εμάς, εκείνο που προέχει (με την προϋπόθεση ότι η διοργάνωση θα στεφθεί από απόλυτη επιτυχία) είναι να αξιοποιήσουμε την «άμμο» που θα αφήσουν οι Αγώνες υπό την έννοια μιας υπεραξίας σε πολλαπλά επίπεδα, εφόσον θα πρέπει να τους προσεγγίσουμε ως κάτι πολύ παραπάνω από μια διεθνή αθλητική διοργάνωση.

Είναι μια προβολή της Πάτρας με σοβαρές αναπτυξιακές προοπτικές, μια αφετηρία για την επακόλουθη άνοδο των μετοχών της.

Ως εκ τούτου, δεν έχουμε το δικαίωμα να αποτύχουμε, κάνοντας τα ίδια (ενδεχομένως και μεγαλύτερα) λάθη που κάναμε με τη διοργάνωση της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης. Συνέχεια ανάγνωσης «Για την «άμμο» των Αγώνων που πρέπει να κρατήσουμε»

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑